MİEL'in Hikâyesi

Her şey bir hayalin toprağa düşmesiyle başladı. O hayal kök saldı, filizlendi ve bir şakayık olarak açmaya başladı.

Şakayık aceleyle açmaz. Önce köklerini derinlere salar, sonra kendi zamanını bekler. Doğru mevsim geldiğinde bütün güzelliğiyle açar.

Bir çocuğun büyümesi de böyledir. Kök salmak ve kendi zamanında açmak için sevgiye, sabra ve doğru bir yere ihtiyaç duyar.

MİEL'in hikâyesi de böyle bir yer hayal etmekle başladı.

Sonra küçük bir arı çıktı ortaya. Arı merak eder, dolaşır, keşfeder; bazen durur, sonra yeniden yola çıkar.

Ama aradığı bir şey vardır: konabileceği güvenli bir çiçek.

Bir çocuk için de dünya böyledir. Her şeyi öğrenmeden önce kendini güvende hissetmek ister.

Çünkü çocuk güvende hissettiğinde merak eder, merak ettiğinde keşfeder, keşfettiğinde öğrenmeye başlar.

Sonunda arı kendi çiçeğini buldu. Ne çiçek arıyı değiştirdi, ne arı çiçeği. Biri açtı, diğeri kondu, aralarında doğal bir bağ oluştu.

Bir çocuk doğru ortamla karşılaştığında da böyledir: güven, merak, oyun, keşif ve ilişki bir arada bulunur.

MİEL, bu karşılaşmanın hikâyesidir.

Arı bir çiçekten diğerine gider, dener, yanılır, yeniden dener. Bal bir anda oluşmaz. Küçük küçük toplananların sabırla birikmesidir.

Çocuğun gelişimi de böyledir. Bir sınavla ölçülmez, bir notla anlatılmaz.

Bir arkadaşlıkta, ilk kez tek başına yaptığı bir işte, vazgeçmek üzereyken yeniden denediği bir oyunda birikir.

Aynı bahçede dolaşan iki arı bile aynı yolu izlemez, ve ortaya çıkan balın tadı da aynı olmaz.

Çocuklar da böyledir. Kimi çok merak eder, kimi önce izler; kiminin ilgisi sanattadır, kimininki doğada.

Biz çocukların aynı olmasını beklemeyiz. Çünkü her çocuğun kendi yolu, kendi zamanı ve kendi balı vardır.

Şakayık yerinde kalır. Mevsimler değişir, bahçe yeniden canlanır, yeni arılar gelir. Her biri kendi hikâyesiyle gelir.

Bir çocuğun hikâyesi okulda başlamaz, okulda da bitmez. Biz sadece güzel bir bölümüne eşlik ederiz.